jurajskie.strony.pl >> MIEJSCOWOŚCI >> Mirów i Bobolice

MIRÓW I BOBOLICE

Na skróty:
ZAMEK MIRÓW: | Historia Zamku | Podania i legendy |
ZAMEK BOBOLICE: | Historia Zamku | Podania i legendy |
| Szlaki Turystyczne |Jaskinie | Mapa okolic |

ostatnia aktualizacja: 24 czerwca 2004

PODSTAWOWE DANE

Położenie: Województwo Śląskie, Powiat Myszkowski, Gmina Niegowa.
Odległości od: Niegowa [4 km - 10 minut*]; Częstochowa [50 km - 45 minut*]; Myszków [18 km - 20 minut*]; Zawiercie [30 km - 30 minut*]; Katowice [60 km - 55 minut*]; Kraków [90 km - 80 minut*]. (* orientacyjny czas jazdy samochodem)
Dojazd i komunikacja: Najszybciej własnym samochodem do Mirowa, (przez Kotowice lub Niegową) parking w pobliżu zamku. PKS-em z Myszkowa gdzie znajduje się dworzec PKP.
Atrakcje turystyczne: Dwa średniowieczne zamki, jaskinie, skały, szlaki turystyczne, boisko, bar, pole namiotowe w Mirowie.
Uwagi: Jeżeli chodzi o noclegi w okolicach, to w Mirowie (tuż przy drodze Niegowa - Kotowice) znajduje się bezpłatne pole namiotowe. Kiedyś był tam też kran z bieżącą wodą ale nie wiem jak jest w chwili obecnej. Pod zamkiem Mirów jest parking dla samochodów (do tej pory był bezpłatny) oraz kilka barów. Sklepy są otwarte w zależności od zachcianek właścicieli a ceny też są bardzo różne. W tym samym sklepie, tego samego dnia można usłyszeć dwie ceny za ten sam produkt. Sprzedający chyba określają je na podstawie wyglądu kupującego. Wejście na Mirowski Zamek jest bezpłatne, natomiast na Bobolice wcale nie można wejść (rok 2002) a to z powodu remontu tej warowni. Jeżeli chodzi o same Bobolice to dziura zabita dechami. Ciężko tam dojechać i zaparkować samochód, więc najlepiej zostawić auto w Mirowie i trochę pochodzić na nogach (zdrowiej dla nas i dla środowiska).
Obecnie (koniec 2005 roku) obydwa zamki są NIEDOSTĘPNE DLA TURYSTÓW (trwają prace remontowe).

ZAMEK W MIROWIE - historia Zamku

Widok na ruiny Mirowskiego zamku od strony wsi.

 Zamek Mirowski został zbudowany za czasów Kazimierza Wielkiego (XIV wiek), na miejscu wcześniejszego grodu. Poczatkowo jako jednopiętrowa budowla otoczona murem obronnym, należąca do rodu Lisów. W roku 1489 roku posiadłość nabyli Myszkowscy od ówczesnego właściciela Piotra z Bnia, którzy to zamek rozbudowali czyniąc z niego swoją rodową siedzibę. Głowny budynek został podwyższony, wybudowano wieżę o pięciu kondygnacjach a w skale wykuto piwnice i dolne pomieszczenia. Powstał także zamek dolny z pomieszczeniami mieszkalnymi, którego dzidziniec zamknięto nowymi murami obwodowymi. Gdy zamek stał się niewystarczający dla Myszkowskich sprzedali ją Korycińskiemu a on w 1787 roku rodowi Męcińskich. Po potopie szweckim Orle gniazdo zostało opuszczone i opadło w ruinę.

PODANIA I LEGENDY

Rekonstrukcja zamku w Mirowie.

 W dawnych wiekach pobliskie Bobolice i Mirów były własnością dwóch braci. Bracia byli tak do siebie podobni, że służba nie mogła ich odróżnić. Żyli obaj dostatnio, gromadząc w podziemnym tunelu, łączącym oba zamki, skarby przywiezione z wypraw wojennych. Strzegła ich okrutna czarownica o czerwonych ślepiach oraz zły duch wcielony w złośliwego psa. Oto pewnego razu jeden z braci przywiózł z wyprawy wojennej urodziwą brankę, w której zakochał się od pierwszego wejrzenia drugi z braci Zazdrosny wojak wtrącił piękną pannę do lochu pod nadzór czarownicy. Drugi z braci ulitował się nad niedolą nieszczęsnej branki i kiedy czarownica odleciała na Łyse Górę, wszedł do podziemi, by pocieszyć nieszczęśliwą kobietę. Zazdrosny brat usłyszawszy warczenie psa, wbiegł wściekły do lochów z obnażonym mieczem. Kiedy ujrzał kochankę w objęciach brata, opanowany szatańską zawiścią, jednym ciosem miecza zadał mu śmierć. Po tej zbrodni nie mógł jednak zagłuszyć wyrzutów sumienia. Bratobójstwo ciążyło na nim jak przekleństwo. Kiedy próbował trunkiem zagłuszyć wyrzuty sumienia, rozszalała się burza i jedyny piorun, jaki wyrwał się ze skłębionych chmur poraził go śmiertelnie. Śliczna branka pozostała w lochach, gdzie nadal strzeże jej czarownica, odstraszająca każdego śmiałka, który chciałby uwolnić nieszczęsną dziewczynę.

Widok na ruiny zamku w Mirowie od strony wschodniej.	Zamek od północy

ZAMEK W BOBOLICACH - historia zamku

Widok na zamek w Bobolicach od strony zachodniej (ze szlaku czerwonego ze strony Mirowa - 2005 r).

 Zarówno zamek Bobolicki jak i bliźniaczy mu zamek Mirów położony na przeciwległym krańcu grzbietu skalnego, wzniesiono za panowania Kazimierza Wielkiego, na nieregularnym planie dopasowanym do kształtu wapiennej skały. W górnej części znajdowała się cylindryczna wieża. Wedle tradycji, w dawnych czasach, istniały tu siedziby rozbójników, którzy ograbiali okoliczną ludność oraz przejeżdżających w pobliżu kupców. W latach 1370-1396 zamek znajdował się w rękach Władysława Opolczyka, a królestwu został przywrócony przez Władysława Jagiełłę. Wtedy to Bobolicki zamek przeszedł w ręce rodziny Krezów, która posiadała go przez blisko 200 lat. W 1587 roku został zdobyty przez wojska arcyksięcia Maksymiliana, a następnie odbity przez wojska Zamoyskiego. Zamek znalazł się w rękach Myszkowskich, a potem Męcińskich. W XVII wieku nie oparł się wojskom szwedzkim podczas potopu, po czym został opuszczony i popadł w ruinę. Gdy Jan Sobieski ciągnął na odsiecz Wiedniowi zatrzymał się w Bobolickim zamku, który był zniszczony w takim stopniu że Hetman musiał nocować w namiotach. Podjęto potem wprawdzie próby jego odbudowy, ale zaniechano ich pod koniec XVIII wieku.
    Po drugiej wojnie światowej zabezpieczono mury jako trwałą ruinę. Do dziś zachowały się tylko resztki ścian i wieży oraz podania i legendy, jak przystało na tak ciekawe ruiny. W XIX wieku znaleziono w lochach okrągłej zamkowej baszty ogromny skarb. Okoliczni mieszkańcy powiadają, że nie wszystko złoto znaleziono, że w dalszym ciągu nie odkryto korytarzy łączących oba zamki oraz tunelu prowadzącego z podziemi Bobolic do pobliskiego Ogorzelnika.

Widok na odbudowywany zamek w Bobolicach od strony wschodniej.	Stare ruiny zamku (w tle).	Rekonstrukcja zamku.

PODANIA I LEGENDY

  Zamek Bobolicki nawiedza "Biała Dama" która ukazuje się nocami na kamiennym Balkonie zwanym "Jaskółczym Gniazdem". Owa postać to prawdopodobnie bratanica jednego z przedstawicieli rodziny Krezów, który według piętnastowiecznych kronik, porwał i przetrzymywał w bobolickim zamku nieszczęsną białogłowę.    Z bobolicką warownią wiąże się też podanie o "Bladej Kobiecie". Jest to duch osiemnastoletniej dziewczyny którą wydano za sześćdziesięcioletniego, zmęczonego już życiem człowieka. Po pięciu latach małżeństwa stary hrabia zmarł, pozostawiając młodą żonę z trójką małych dzieci. W testamencie cały majątek zapisał dzieciom, a gdyby te zmarły - żonie. Nieszczęsnym trafem dwójka starszych dzieci podzieliła los ojca. Kobieta ciężko przeżyła ten fakt, całą swą matczyną miłość przelała na najmłodsze dziecko, którym opiekowała się nader troskliwie. Niestety Rodzina męża oskarżyła ją o celowe spowodowanie śmierci dzieci w celu zagrabienia majątku ich nieżyjącego ojca i odebrali jej umiłowanego jedynaka. Cierpkie i straszne była życie samotnej kobiety w pustym zamku. Chodziła po obszernych komnatach i patrzyła w dal z zamkowych okien, próbując odgadnąć gdzie został ukryty jej mały synek. Posiadła dar jasnowidzenia w którym to widziała swoje dziecko przy nauce, zabawie czy w chorobie. Pewnego razu zobaczyła jak jej syn nie dopilnowany przez niedbałego lokaja utonął w głębokim stawie. Takiego ciosu nie wytrzymało rozżalone matczyne serce które pękło z bólu. Od tego czasu Blada Kobieta pokazuje się w ruinach zamkowych. Widmo występuje w postaci niewiasty młodej i pięknej, lecz bladej i biało ubranej, która i po tragicznej śmierci nie może zaznać spokoju.
   Również Bobolic dotyczy podanie o żebracze. W roku 1831, gdy obfite żniwo zbierała cholera, wtedy to przyszła do miejscowej karczmy ciężarna żebraczka, osłabiona wyraźnie nie tylko podróżą, lecz i cierpieniem. Czas był dla niej niesprzyjający. Lud obwiniał tułających się po kraju żebraków o roznoszenie śmiertelnej choroby. Nie zważają na prośbę o przytułek dla chorej, gospodarz karczmy wyrzucił ją z domu. Nieszczęsna, w podobny sposób odpychana z każdej chaty, zaszła w ruiny bobolickiego zamku. Co się tam z nią działo, nie wiadomo. Dopiero po paru tygodniach jakiś chłopak, późno w nocy, przechodząc w pobliżu ruin, usłyszał kwilenie dziecka, zdziwiony i zaciekawiony dziwnym zjawiskiem, wdrapał się na górę, lecz prędko z niej zbiegł i z niesłychaną i dziwną wiadomość przyniósł do wioski. Widział bladą kobietę, tulącą drobne dziecię i podającą mu pierś. Nazajutrz wszyscy mieszkańcy wsi poszli do ruin. Znaleźli małe, żałośnie kwilące, tygodniowe dziecko które spoczywało na trupie żebraczki, przed kilkunastu dniami widzianej w karczmie. Matka już od kilku dni musiała nie żyć. Kto więc karmił niemowlę ?

SZLAKI TURYSTYCZNE

JASKINIE

   Lokalizacje poszczególnych jaskiń znajdziecie na mapie okolic Mirowa i Bobolic.Więcej na ten temat można znaleźć na Oficjalnej Polskiej Stronie "Taternictwa Jaskiniowego" przy KTJ PZA "EPIMENIDES CAVE PAGE".
   Chciałby także zaznaczyć iż okoliczne jaskinie są pionowe, więc ich zwiedzanie odradzam osobą nie posiadających odpowiedniego przygotowania oraz sprzętu.

© EGZOR - Arek Klecz ::: Częstochowa 2006 ::: jurajskie.strony.pl